Van september 2024 tot juli 2025 liep Julie van Laere stage bij Lionarons GGZ als derdejaars dramatherapeute van de opleiding Vaktherapie aan Hogeschool Zuyd. In september 2026 deed zich de kans voor om in dienst te komen. Daar maakte ze graag gebruik van en bevlogen vertelt ze over de meerwaarde van vaktherapie in de behandeling.
Julie was voor haar stage aanvankelijk op zoek naar een plek waar ze ervaring op kon doen met kinderen of ouderen. “Helaas werd ik afgewezen op grond van mijn jonge leeftijd. Maar als je nog op de opleiding zit, ben je meestal nog jong. Ik ervaarde het als frustrerend dat ik werd afgewezen, omdat ik nog weinig (levens)ervaring had. Terwijl ik juist erg gemotiveerd was om me verder te ontwikkelen tot dramatherapeut.” In haar zoektocht naar een stageplek solliciteerde Julie bij Lionarons GGZ. Er bleek ruimte binnen de Volwassenenzorg. “De doelgroep volwassenen was niet mijn eerste keuze, maar ik voelde me bij Lionarons GGZ wel serieus genomen als professional. Mijn stagebegeleiders zagen potentie in me omdat ik goed kan observeren en verbaliseren wat er in het (rollen)spel met cliënten gebeurt.” Haar stage gaf haar veel voldoening. “Toen ik klaar was met mijn stage had ik al kenbaar gemaakt dat ik wel graag in dienst zou willen komen. Het toeval wilde dat een andere vaktherapeute uit dienst ging op het moment dat ik een jaar later mijn diploma in ontvangst mocht nemen. Mijn toenmalige stagebegeleidster polste of ik belangstelling had om bij Lionarons GGZ te komen werken, waarna ik natuurlijk graag mijn sollicitatiebrief opstuurde”, aldus Julie.
Ze vervolgt: “Het voelde wederzijds heel vertrouwd toen ik op sollicitatiegesprek kwam, ik kende de teamleidster natuurlijk ook al.” Sinds september maakt Julie onderdeel uit van de behandelteams in Heerlen én Valkenburg.
Vaktherapie wordt met name ingezet bij cliënten die niet goed contact kunnen maken met hun gevoel of niet goed een koppeling kunnen maken tussen hun gevoel en dat wat ze in de psychologische behandeling krijgen aangereikt. “Het gaat dus echt om de koppeling tussen hoofd en gevoel. Psychologische behandeling heeft doorgaans een cognitieve insteek, maar iets met je hoofd begrijpen is heel iets anders dan het ook daadwerkelijk voelen”, licht Julie toe. “In de MDO’s bespreken we samen of vaktherapie passend is voor een cliënt. Uiteraard moet ook de cliënt open staan voor deze behandelvorm. Daarom hebben we eerst een screeningsgesprek met de cliënt, waarin we samen bekijken of dramatherapie passend is. Cliënten kunnen zich soms niet goed voorstellen wat dramatherapie inhoudt en voelen vooraf misschien ook wel wat weerstand. Ik leg dan uit dat de oefeningen en rollenspellen die we doen eigenlijk analoog zijn aan hun dagelijks leven. In de therapiekamer kunnen ze met mij in een veilige omgeving oefenen met nieuw gedrag. Het aangeleerde gedrag wordt zodoende ook analoog aan hun gedrag in het dagelijks leven.” Dramatherapie wordt bij Lionarons GGZ individueel en in groepsvorm aangeboden. Zo is er bijvoorbeeld de zogeheten Gezonde Volwassene-groep. Dit is een ervaringsgerichte schematherapiegroep van 15 bijeenkomsten. “Met rollenspellen en andere oefeningen, leren we cliënten om de koppeling te maken tussen spel en het eigen dagelijkse leven.”
.jpg)
Voor haar profileringsopdracht maakte Julie tijdens haar stage al een folder over dramatherapie. “Ik vind het belangrijk dat cliënten, maar ook collega-hulpverleners zich een zo goed mogelijk beeld kunnen vormen van wat dramatherapie inhoudt. Dramatherapie kan bijvoorbeeld heel helpend zijn bij rouw- en verlieservaringen en trauma. Met behulp van dramatherapie leren cliënten veiligheid ervaren en doen ze positieve, corrigerende ervaringen op. Cliënten leren naar hun gevoel te luisteren en alsnog dingen uit te spreken. Daarbij maak ik veel gebruik van attributen om letterlijk te voelen wat er verborgen zit. Ik maak bijvoorbeeld gebruik van zware gewichten die ik op de schouders van een cliënt leg. Zo wordt het gewicht wat iemand figuurlijk met zich meedraagt een stuk concreter gemaakt, wat kan bijdragen aan bewustwording en inzicht.’’
Julie vult aan dat het soms heel uitdagend kan zijn om een cliënt weer speels te laten worden: “Ze zitten vaak heel erg ‘in hun hoofd’, ze hebben in de loop der tijd hun gevoel vaak weggestopt als een soort overlevingsmechanisme. Ook ik herken de neiging om als volwassene vooral vanuit het verstand te redeneren. Daarom nodig ik zowel mezelf als de cliënt telkens uit om daarnaast verbinding te maken met het gevoel en de speelsheid te blijven opzoeken.
Terug naar het overzicht
